مصاحبه درمانی
در این فصل به این می پردازم که رابطه درمانی چه نوع رابطه ای است و چه ویژگی هایی دارد.
راجرز یکی از پیشگامان مشاوره است. او سوال هایی را درباره رابطه درمانی مطرح می کند که می تواند ما را به فکر فرو برد و به این فکر کنیم که چه طور می توانیم شرایط بهتری برای کاوش و تغییر در مراجع ایجاد کنیم. به سوال های زیر توجه کنید :
- آیا من می توانم طوری باشم که فرد مقابل احساس کند من قابل اعتمادم؟
- آیا می توانم به اندازه کافی خود را ابراز کنم و مبهم نباشم؟
- آیا من می توانم نگرشی مثبت را نسبت به طرف مقابلم تجربه کنم؟
- آیا می توانم به اندازه کافی قوی باشم که از طرف مقابل جدا باشم؟ و به هر دوی احساسات خودم و احساسات طرف مقابل احترام بگذارم؟
- آیا به اندازه کافی امن هستم که بگذارم طرف مقابل از من احساسش جدا باشه؟
- آیا می توانم به خودم اجازه بدم که کاملاً وارد احساسات و دنیای وی بشم و آن طور که او دنیا را می بیند من هم ببینم؟
- آیا می توانم فرد را همانطور که هست دریافتش کنم؟ و این را به وی منتقل کنم یا فقط او را آنطور که مشروط است می پذیرم (پنهان یا آشکار - یعنی چه به او بگوییم یا نه)
- آیا می توانم به اندازه کافی حساسیت به خرج بدم برای طرف مقابل که رفتارم برای وی تهدید به حساب نیاید؟
- آیا می توانم وی را از خطر ارزیابی بیرونی آزاد کنم؟
- آیا می توانم با فرد مقابل به عنوان فردی که در فرایند تبدیل شدن است، ملاقات کنم؟ یا درگیر احساسات و گذشته خودم یا مراجع خواهم بود؟
درمانگر باید به گونهای رفتار کند که مراجع او را قابل اعتماد ببیند. اعتماد پایهای اساسی برای شکلگیری رابطه درمانی مؤثر است.
شفافیت و وضوح در ارتباط، به مراجع کمک میکند تا درمانگر را بهتر درک کند و احساس امنیت بیشتری داشته باشد.
درمانگر باید توانایی حفظ مرزهای حرفهای را داشته باشد و هم به احساسات خود و هم به احساسات مراجع احترام بگذارد. این جدایی سالم به درمانگر اجازه میدهد بدون درگیرشدن عاطفی بیش از حد، به مراجع کمک کند.
اینکه مراجع در بیان احساساتش همه اش را شبیه ما بیان نکند و از ما متفاوت باشد و ما به او اجازه بدهیم که این طور باشد. ، گاهی اجازه نمیدیم به آن فرد چون احساس ناامنی داریم و تلاش می کنیم اون فرد رو مثل خودمون کنیم.
مشروط بودن پذیرش یعنی اینکه بخشهایی از او را میپذیریم و برخی را نه. وقتی ما همه بخش های مراجع را بپذیریم شاید او این را از ما الگو بگیرد و خودش هم همه بخش های خودش را بپذیرد و شاید این کمک به تغییر او هم بکند
نیاز به آگاهی و دقت در صحبتهایمان دارد و همینطور در رفتارهایی که آسیبزا نباشند. به چهره فرد و بازخوردهایش دقت داشته باشیم. به صحبتهای مراجع یا قطع شدن حرفهایش دقت کنیم. حتی می توان از وی پرسید که صحبتهام به تو آسیب نمیرساند؟
ارزیابی برای انسانها تهدیدآمیز است . درمانگر نباید به دنبال ارزیابی باشد، بهویژه در ابتدای رابطه. مثلاً ارزیابیهای شغلی و ... به درستی میتوانند تهدیدآمیز باشند، زیرا فرد خود را کمتر از آنچه که هست میبیند.
اینکه من به عنوان درمانگر قبول کنم که فردی که مقابل من است در حال تغییر است و حتی این تغییر لزوما به خاطر ملاقاتش با من هم نیست بلکه به عوامل بسیاری بستگی دارد از جمله خود فرد. به این تغییر فرایند شدن (process of becoming) می گوییم. راجرز معتقد است افراد دائم در این فرآیند شدن قرار دارند. این یک دیدگاه مثبت نگر نسبت به انسان است. چون خیلی اوقات بدبینی از این نشات می گیرد که ما فکر می کنیم فرد ثابت است. همانی هست که بوده است.
این ۱۰ مورد به ما کمک میکند تا رابطهای مؤثر با مراجع شکل دهیم.
ادامه دارد...